Jeugdexcursie naar het wad – 6 juni 2009

Op zaterdag 6 juni togen wij met 16 kinderen en 6 volwassenen naar de haven van Lauwersoog om samen met Hans Gardner van Staatsbosbeheer naar het natuurlijk leven van het wad te kijken. Het was zonnig weer. Een beetje fris door de wind, dat wel, maar het was goed te doen. Hans vertelde eerst over hoe het er vroeger uitzag. Rond het jaar 1000 was er geen Lauwersmeer. De eilanden zaten nog vast aan het vaste land en hier en daar stroomden diepe geulen, die ver het land instroomden. Of eigenlijk stroomden die geulen en/of rivieren naar zee. Erg interessant. Daarna moesten de laarzen aan en gingen we naar het water. Weer was er uitleg over het zoute water en hoe de verschillende planten hiermee omgingen. Sommige planten hadden dat zoute echt nodig, anderen weer veel minder.

We zagen de zeealsum, ook wel vlooienkruid genoemd.

Die bijnaam kreeg de plant, omdat het erg sterk rook en door de zeelui gebruikt werd om

vlooien en luizen te weren. En natuurlijk was er ook de lamsoor.

Daarna kwamen de dieren aan de beurt. Allereerst de alikruiken die aan de stenen kleefden. Hans liet zien dat je ze uit hun huisje kunt lokken door ze flink heen en weer te schudden. Ze denken dan dat de zee gaat golven. En warempel, ze kwamen

tevoorschijn. Ook zagen we kokkels. Japanse oesters, mossels en krabben.

Dat van die krabben is nog een apart verhaal. Ze vervellen steeds en gooien dan hun ‘oude jas’ weg. Die vind je veel op het wad. Er weren zelfs een paar levende krabben gevonden en één was redelijk groot. Met een net kon er over de bodem geschuurd

worden en dat leverde ook weer nieuwe vondsten op zoals garnalen.

Ze zijn doorzichtig en dat verwacht je niet, want wij kennen ze immers als roze. Hans vertelde dat ze na het vangen meteen in de kookpot gaan, waardoor ze er roze weer uitkomen. We moeten wel zuinig zijn op de garnalen, want het gaat niet zo goed met ze.

Er werd ook nog een kleine platvis gevangen. Die schuift in het echt over

de bodem van het wad en probeert zeepieren te vangen. Wanneer die pieren boven de zeebodem uitkomen, worden ze ‘afgemaaid’ door de platvis. Een lekker hapje!

Plotseling gegil van enkele meisjes. Er was een kwal

gesignaleerd en later nog één. Het waren de blauwe haarkwal en de oorkwal. Bij gevaar schieten ze hele kleine pijltjes op hun vijand af en dat geeft een prikkelend gevoel. Je kunt dat behandelen met azijn en dan ben je er zo van af. Terwijl wij weer naar Hans luisterden

over de uitleg van het kapsel van de wulkeieren,

streek er een lepelaar

in het water neer. Dat gaf hilariteit en we probeerden de vogel te vereeuwigen, hetgeen niet heel goed lukte. Hij was schuw en vloog vrij snel weg. Het valt ook niet met zoveel kinderen zo rustig en stil te zijn. Tot slot vertelde Hans nog iets over blaaswier.

De blaasjes kun je zo lekker laten knallen door er op te gaan staan. Tegen twee uur stopten we met de excursie en werd Hans hartelijk bedankt. We zijn weer meer te weten gekomen over wat er leeft en groeit op en nabij het wad. Na nog een heerlijk ijsje

togen we huiswaarts naar Grootegast.

Een mooie middag met mooi weer en veel informatie.

Zeker voor herhaling vatbaar.